سُورَةُ الهُمَزَةِ

بسم الله الرحمن الرحیم

﴿ وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ١ ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ٢ يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ٣ كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ٤ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ٥ نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ٦ ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡ‍ِٔدَةِ ٧ إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ٨ فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۢ ٩﴾

به نام خداوند بخشندۀ مهربان

وای به حال هر عیب‌جوی طعنه‌زن. ﴿1﴾کسی‌که مال گرد آورد و آن‌را شمارش کرد. ﴿2﴾می‌پندارد که مالش او را جاودانه می‌دارد. ﴿3﴾نه! به یقین در «حطمه» انداخته خواهد شد. ﴿4﴾و تو چه می‌دانی که «حطمه» چیست؟. ﴿5﴾آتش برافروختۀ خداست. ﴿6﴾آتشی که بر دل‌ها مسلط و چیره می‌گردد. ﴿7﴾بی‌گمان آن (آتش) بر آنان فرو بسته شده است. ﴿8﴾در ستون‌هایی دراز. ﴿9﴾