احکام سجدۀ سهو

۹- بداند که خداوند متعال جواب وی را در نمازش خواهد داد

پیامبر جدر حدیث صحیحی می‌فرماید: «قَالَ اللَّهُ تَعَالَى قَسَمْتُ الصَّلاَةَ بَيْنِى وَبَيْنَ عَبْدِى نِصْفَيْنِ وَلِعَبْدِى مَا سَأَلَ فَإِذَا قَالَ الْعَبْدُ: ﴿ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ٢﴾قَالَ اللَّهُ تَعَالَى حَمِدَنِى عَبْدِى وَإِذَا قَالَ: ﴿ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٣﴾ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى أَثْنَى عَلَىَّ عَبْدِى. وَإِذَا قَالَ: ﴿مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ ٤﴾ قَالَ مَجَّدَنِى عَبْدِى - وَقَالَ مَرَّةً فَوَّضَ إِلَىَّ عَبْدِى - فَإِذَا قَالَ: ﴿إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَإِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ ٥﴾قَالَ هَذَا بَيْنِى وَبَيْنَ عَبْدِى وَلِعَبْدِى مَا سَأَلَ. فَإِذَا قَالَ ﴿ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ ٦صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَلَا ٱلضَّآلِّينَ ٧﴾ قَالَ هَذَا لِعَبْدِى وَلِعَبْدِى مَا سَأَلَ» [۵۹].

یعنی: «خداوندأفرمودند: نماز را میان خود و بنده‌ام تقسیم کرده‌ام و آنچه می‌خواهد به او عطا می‌کنم، وقتی که بنده می‌گوید: ﴿ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ٢﴾خداوند می‌گوید: بنده‌ام مرا ستایش کرد، و وقتی که می‌گوید: ﴿ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ٣﴾خداوند می‌گوید: بنده‌ام مرا تمجید کرد، و وقتی می‌گوید: ﴿مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ٤﴾می‌گوید: مرا بزرگداشت، و وقتی می‌گوید: ﴿إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَإِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ٥﴾می‌گوید: این میان من و بنده‌ام است، و آنچه بخواهد به او می‌بخشم، و وقتی بگوید: ﴿ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ٦صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَلَا ٱلضَّآلِّينَ٧﴾می‌گوید: این از آنِ بنده‌ام است، و آن‌چه خواست به او عطا می‌کنم».

این، حدیث مهم و پرمعنایی است که اگر هر نمازگزاری آن را مدنظر قرار دهد به خشوع بالغی دست می‌یابد و خواهد یافت که سوره‌ی فاتحه اثر بسیار بزرگی می‌گذارد و او احساس می‌کند که خداوند وی را خطاب قرار داده و سپس خواسته‌هایش را اجابت می‌کند. پس سزاوار است که نمازگزار این مناجات را بزرگ جلوه دهد و آنچنانکه شایسته آنست آن را ارزش نهد.

[۵۹] صحیح مسلم: کتاب الصلاة، باب وجوب قرائت فاتحه در هر رکعت.