هفتم: برداشت نادرست از مفهوم ورع
ورع، در شریعت امری است خوب و پسندیده و آن عبارت است از امتناع از امور حلال و مباح تا از خطر هر نوع حرام و گناهی در امان ماند. در واقع، ورع عبارت میباشد از اینکه در راه خداوند و به خاطر او از امور جائز اجتناب ورزید. این مسأله، مربوط به خود افراد است و نمیتوان دیگران را بدان مجبور نمود. اما خود ورع، انواع و اقسامی دارد که خطرناکترین آنها ورع افراد نادان و جاهلی میباشد که امری حلال و واجب را حرام میکنند؛ و این همان ورعی است که دستهای از اصحاب فتنه در آن گرفتار آمدند [۱۳۱۲]. دشمنان دین نیز با سوء استفاده از این افراد آنان را در راستای اهداف خویش به کار بستند. این قبیل افراد که ورعی جاهلانه و خلاف شریعت را در پیش گرفته بودند اقدامات جائز و مطابق شریعت و یا مصلحتآمیز عثمان را خروج از دین و سنت رسولخدا جو خلفای پیشین میدانستند. آنان چنان در این تفکرات خود پیش رفتند که خون عثمان را مباح دانسته و در قتل او مشارکت نمودند. این ورع خطرناک و جاهلانه را امروز نیز میتوان در میان مسلمانی دید که احکام و قوانین شریعت را بر اساس امیال و تفکرات باطل خود و یا از دریچهی آداب و رسوم خویش میسنجند. [۱۳۱۳]
[۱۳۱۲] الأساس فی السنة (۴/۱۴۷۶). [۱۳۱۳] احداث و احادیث فتنة الهرج، ۵۱۷.