حضرت ابراهیم ÷ و حضرت اسماعیل ÷ کعبه را قبلۀ خود قرار دادند:
حضرت ابراهیم و اسماعیل علیهما السلام و کسانی که متدین دین آنان بودند، به کعبه روی میآوردند، اسرائیل ÷ با فرزندانش به بیت المقدس استقبال میکردند، و این است اصل مسلم در هر شرایع.
استقبال بیت المقدس به خاطر تألیف قلوب اوس، خزرج و یهود بود، پس وقتی که رسول خدا جبه مدینه تشریف آورد، و عنایتش به سوی تألیف اوس، خزرج و بستگانش منعطف گردید، و آنان به حمایتش قیام کردند، و آنان آن امتی قرار گرفتند که به خاطر افاده مردم، منتخب گردیدند، و مضر و بستگانش بدترین دشمنان قرار گرفتند، و از همه مردم نسسبت به آن حضرت ج ، دورتر شدند، آن حضرت جاجتهاد نمود، و به استقبال بیت المقدس دستور داد؛ زیرا اصل دین است که در زمان تقرب به خدا، حالت امت باید مراعات گردد، بویژه وقتی که این رسول به سوی آن، مبعوث شده و آنان به حمایتش قیام کردهاند و علیه مردم شاهد قرار گرفته اند، و آنان در آن زمان، اوس و خزرج بودند، و نسبت به علوم یهود خاضع بودند. چنانکه حضرت ابن عباس بدر تفسیر آیه ۲۲۳ سورۀ بقره میفرمود: «این قبیله از انصار که بتپرست بودند با این قبیله یهود که اهل کتاب بودند، باهم بودند و فکر میکردند که یهود بر ما برتری دارند، لذا در بسیاری کارها از آنان اتباع میکردند» و نیز اصل این است که شرایع باید موافق به آنچه باشند که آیینهای برحق بر آن قرار دارند، به شرطی که در آنها تحریف و تعمق نباشد، تاکه اقامه حجت علیه آنها کاملتر باشد و در دلها اطمینان بیشتری بیاید، و یهود راویان علوم آسمانی و عامل بر آنها بودند.